Geen recht pad. Wel het juiste.
Ik ben geen boekenwurm.
Hoewel ik begon op het vwo, wist ik al snel: dit wordt ’t niet.
Toch geen geneeskunde en ook geen collegebanken. Wat ik wél wist? Ik wilde beeld maken.
Al van jongs af aan zag ik de wereld in frames.
Licht, lijnen, gezichten, alles kon kloppen als je goed keek.
Dus ging ik de praktijk in. Mediavormgeving gestudeerd,
meegelopen bij bureaus, alles aangepakt: van campagnes tot productshoots,
van interviews tot presentaties. Geen dag hetzelfde, en precies daardoor leer je snel.
Strakke planning, duidelijke lijnen, daar hou ik van.
Maar als het anders loopt, kan ik schakelen. Snel.
Camera in de hand, plan in m’n hoofd, ogen op het licht.
Ik ben erbij, beweeg mee, voel aan wat klopt.
Niet vanaf de zijlijn, maar middenin het moment.
Beeld is voor mij geen decoratie.
Maar een manier van spreken.
Een frame kan zeggen wat duizend woorden niet raken.
Soms scherp. Soms stil.
Vaak rauw, meestal puur.
En zwart-wit? Daar klopt alles nét wat harder.
